Controleerbaar loten
De meeste lootmachines vragen je ze op hun woord te geloven. Deze pagina legt uit wat wij in plaats daarvan doen, in de volgorde waarin het gebeurt, en wat elke stap wel en niet tegenhoudt. De normatieve versie is de specificatie van het algoritme; dit is de leesbare.
De drie stappen, op volgorde
- Vastleggen: je browser hasht de lijst, de gewichten en een willekeurig zout, en de server bewaart die hash voordat er iets anders gebeurt. De lijst ligt nu vast, maar is nog geheim.
- Trekken: de server vraagt PureRand om verse willekeurige waarden. Elke aanvraag komt met een tijdstempel in een openbare keten te staan, zodat de willekeur los van ons bestaat.
- Vastleggen: de toezegging, de willekeur, de bron ervan en de uitslag komen op een bewijs op een blijvend adres, dat zichzelf controleert in de browser van de lezer.
Waar de willekeur vandaan komt
Elke trekking vraagt PureRand om verse willekeurige waarden. Op het bewijs staat welke bron ze heeft geleverd, zodat je ons niet op ons woord hoeft te geloven.
PureRandom A is een kwantumbron: de waarden komen uit een natuurkundig proces dat de aanbieder meet, niet uit een formule. Staat er kwantum op het bewijs, dan is dat wat api2 voor die waarden heeft gemeld.
De CSPRNG-terugval is het klassieke alternatief. Is een kwantumbron even onbereikbaar of zit hij binnen zijn snelheidslimiet, dan gebruikt PureRand de cryptografische toevalsgenerator van het besturingssysteem in plaats van te wachten. Dat is nog steeds onvoorspelbare willekeur; ze is alleen niet uit een natuurkundig proces gemeten.
Eén trekking kan beide gebruiken. Het bewijs noemt elke bron met het aantal waarden dat ervandaan komt, bijvoorbeeld dertien van de zestien uit de kwantumbron en drie uit de terugval. Er wordt niets naar boven afgerond, en een trekking die de dienst niet uitsplitst wordt ook precies zo getoond.
Dat is van belang omdat een bewering die je niet kunt controleren niet meer is dan een bewering. De verhouding staat per trekking vast, op hetzelfde bewijs als de uitslag.
Wat dit wel en niet aantoont
Het toont aan dat de lijst vaststond voordat de willekeur binnenkwam, en dat die willekeur uit een keten komt waarvan wij de geschiedenis niet schrijven. Het toont niet aan dat de lijst iedereen bevatte die erop hoorde: staat een naam er nooit op, dan merkt geen enkele cryptografie dat. Daarom bestaat de publicatiekeuze voor lotingen waarbij deelnemers zichzelf op de lijst moeten kunnen zien. Duidelijk zijn over die grens hoort bij de bewering.
Wat het bewijs aantoont
Elke trekking wordt vastgelegd voordat ze plaatsvindt en opgeslagen zodra ze klaar is. Op het bewijs staan de toezegging, de willekeur, de bron ervan en de uitslag, en iedereen met de link kan nagaan of dat bij elkaar past.